dinsdag 12 januari 2010

Het gebeurde...

Het lijkt erop alsof op de een of andere manier iets maar niet duidelijk wil worden.
Op het moment dat ik de bovenstaande zin in tik is er al gelijk de vraag, voor wie zou het duidelijk moeten worden?
De duidelijkheid is mogelijk wel het feit dat er helemaal niemand is voor wie iets duidelijk zou moeten zijn.

Wat was het dan voor duidelijkheid die er zomaar was toen ik in de zomer weer op Ameland vertoefde. Ik kan niet eens zeggen dat er iets gebeurde want er was niet meer als het aanwezig zijn. Zelfs dat is nog teveel gezegd… ZIJN is genoeg.

Toch was daar opeens het besef van de woorden, zoals die doordat wat de naam Krishnamurti gekregen heeft, zijn uitgesproken.

De waarnemer is het waargenomene.

Wat gebeurde er daar op die plek.
In (normale) mensen woorden. “Ik zit hier te kijken en zie hoe mooi het daar is.”

Op het zelfde moment is er de vraag, wat is het dat daar iets ziet.
Is het wel daar… Is het er wel als dat, die ik, die hier iets schijnt te zien er niet is.
Of is het één beweging, één gebeurtenis die onmogelijk van elkaar te scheiden is.
Is het niet zo dat er helemaal geen ik is die dat ziet.
Het vindt plaats, het gebeurt. Dat wat denkt de waarnemer te zijn is tegelijkertijd dat wat waargenomen wordt. Dat geldt dus voor alles inclusief de waarnemer.
Het is onmogelijk dat van elkaar te scheiden. De scheiding zit juist daar waar gezegd wordt: “Ik zit hier te kijken en zie hoe mooi het daar is.”

Zelfs het denken een waarnemer te zijn gaat op in het ZIJN zelf.
Geen ik… Geen waarnemer…

ZIJN


AYANOMA

Geen opmerkingen:

Een reactie posten