donderdag 25 februari 2010

Houden van jezelf...


Hoe kan ik houden van mezelf, vroeg de bloem. Niet wetend hoe mooi haar eigen prachtige natuurlijke uitstraling is, staat ze daar.
Hoe is het mogelijk dat deze vraag over het houden van jezelf is ontstaan.
Jij die daar staat en liefde verspreid zonder er maar iets voor te doen, waarom ben jij aan jezelf gaan twijfelen.
Toen je nog in de knop zat was al duidelijk hoe mooi je bent.
Toen de knop open ging zag iedereen jou schittering.
Je bloeide helemaal op en het leven was prachtig. Toen iemand vertelde hoe speciaal je was kwamen de gedachten… “Ik ben mooier als die andere bloemen….”, “Ik ruik heerlijker…”, “Ik ben het belangrijkst…” Maar er kwamen ook gedachten als… “Wat is het toch dat ik niet van mezelf hou…”, “Dat ik mijn eigen schoonheid niet zie”

De bloem was vergeten dat het speciaal zijn niet zit in de “Ik” die ze dacht te zijn.
De bloem was vergeten dat bloemen zich helemaal niets afvragen.
De bloem was zelfs vergeten dat ze helemaal geen bloem is maar slechts de expressie van elk moment dat plaatsvindt… de expressie van het ZIJN zelf.

AYANOMA

woensdag 24 februari 2010

Kun jij wat doen?

Het wordt steeds duidelijker dat er niets is wat jij kunt doen.
Lezen in alle boeken, in alle geschriften soms van eeuwen oud, ja dat lezen, dat is wat steeds weer plaats vind. Wie is het die leest, wat is het dat leest. Wat gebeurt er tijdens dat lezen? Het lezen zelf creëert een wereld in je hoofd die er vlak voor het lezen nog niet was. Een wereld waar je op dat moment weer even aan vasthoud en even daarna is het boek dicht en ben je weer met de dagelijkse dingen bezig en merk je dat er al weer van alles in je hoofd zich afspeelt. Zo gaat het meestal.
Weg zijn die woorden die je net nog zat te lezen. Maar zijn die woorden dan eigenlijk wel belangrijk? Al die woorden die vaak door anderen alleen maar worden herhaald, waarbij je zelfs kunt afvragen of ze wel begrepen zijn. Zijn ze überhaupt wel te begrijpen?
Heb jij wat aan die woorden? Als je niet weet wie er zit te lezen, als je niet weet wat het is dat nu op dit moment dit leest, wie of wat kan hier dan iets mee?
Niemand kan hier iets mee… echt niet!
Maar waarom dan hier deze woorden? Ze staan er slechts om te vergeten, om te lezen zonder een lezer, om te beseffen dat er niemand is die leest, om te beseffen dat alles wat geschreven is je nooit zal brengen naar waar je wilt zijn. Daar waar het lezen plaats vindt, vindt ook het leven plaats. Jij speelt daar geen enkele rol in, jij kunt niets doen!
Jij bent niets meer als een personage in het boek. Het boek gaat dicht en weg is hij die er net nog was. Wat blijft is het leven zelf… het ZIJN.

AYANOMA

donderdag 18 februari 2010

Het zal toch niet waar zijn?

Dat het zo simpel is als het maar zijn kan. Het heeft werkelijk helemaal niets met jou te maken. Zodra jij hier leest dat jij iets kunt doen is het simpele al verdwenen.
Merk hoe er al iets is aangesproken alleen doordat gebruik van het woordje “jij”.
Nu al denk je dat het over jou gaat. En dat is nou net waar het niet overgaat.

Kijk op allerlei sites over dit onderwerp en het gaat meestal over jou.
Jij bent de zoeker en jij zoekt een antwoord. Het antwoord is vaak iets van dat jij er al bent. Maar dat zijn nou net weer de woorden die totaal overbodig zijn.
Ja het klopt, iedereen doet een poging dit aan je uit te leggen maar dat is nou net wat niet gaat. Al die geschriften, boeken, video’s, dvd’s etc., ze willen allemaal iets uitleggen wat niet uit te leggen valt.

Maar… denk je nu misschien, dan is dit toch ook weer zo’n poging om het aan jou te vertellen?
Nou mooi niet dus! Er valt niets te vertellen en al helemaal niet aan jou.
Daar waar staat dat het niet hoeft want “jij bent er al”, daar zit de knop van de onzichtbare poort. “Jij”, “de knop” en “de poort”, ZE ZIJN ER NIET.
Ja denk je nu maar wie zit dit dan nu te lezen?
Nou niemand dus.

Het enige wat nu plaatsvindt is het leven zelf… of wel het ZIJN
Mocht je nu denken, ik heb hier niets aan dan klopt dat. Jij hebt er inderdaad niets aan juist omdat het zo simpel is.

AYANOMA

vrijdag 5 februari 2010

Wie je werkelijk bent

De gedachte was er weer over iets wat je vaak hoort binnen de advaita wereld.

Wie je werkelijk bent. Of zoals je het vaak in antwoorden hoort van “ Ja maar dat is niet je werkelijke zelf” Of zoiets van “Dat is je werkelijke zelf”

Wat het is dat weet ik niet, en het doet er ook niet toe, maar telkens is er bij het horen van deze zinnen iets van het klopt niet.

Het klopt niet omdat het waarschijnlijk totaal overbodig is.

Er is bestaan, of beter gezegd ZIJN. Dat ZIJN is het enige wat er werkelijk is en hoe vreemd het ook lijkt, tegelijkertijd ook niet is.
Het is niet te zien als object, niet vast te pakken, ongrijpbaar dus en toch is het dat wat er is. Gewoon simpelweg ZIJN. Dat kun je niet doen… Je kunt niet ZIJN.
Dat wat zich IK noemt of je, jou, mij etc. is al vooraf gegaan door het ZIJN zelf.
Zodra het ook maar iets in de richting gaat van een omschrijving als “aanwezig in het ZIJN” dan is er al sprake van iets dat er bij komt.

Het is elke keer weer de mens, de persoon, die op die manier aanwezig wil zijn.
En daar zit nou net de valstrik die iedere keer weer te voorschijn komt.
Dat wat er is, in dit geval de mens dus, hoeft toch niet telkens weer te zeggen dat hij er is.
Er is niets anders op aarde dat moet laten weten dat het er is.
Het mooiste wat er is… Het ZIJN zelf… hebben we al verspeeld toen we in het paradijs met dat ZIJN alleen niet tevreden waren.

Maar niet getreurd… het is maar een stap… terug in het paradijs… ZIJN

AYANOMA

donderdag 4 februari 2010

IK BEN of I AM

Dat wat zo graag vrij wil zijn, is dat wat nog steeds vasthoud aan die allerlaatste strohalm die je in de advaita literatuur telkens weer tegen komt.

IK BEN of I AM

Het boek van Nisartgadata met dezelfde titel “IK BEN” maakt maar al te duidelijk dat het hier niet een persoon betreft maar de allereerste gedachte die opkomt in dat wat denkt een persoon te zijn.

Het wordt nog meer bevestigd als de religie er ook nog bij gehaald wordt want juist daar zit vaak dat vasthouden aan dat IK BEN of I AM.

Als je ervan overtuigd bent dat God de schepper is van dat wat jij bent, dan is daar totaal niets mis mee. Je kunt dan tevreden zijn en alles is dan zoals dat is. Jij en jouw schepper.

Daar valt wel wat voor te zeggen als je alleen maar simpel de Bijbel er bij haalt en zegt dat het daarin staat. De zeer bekend pasage uit Exodus 3 vers 14 wordt telkens weer aangehaald. Het wordt aangehaald zonder dan verder te kijken.

En God zeide tot Mozes: IK ZAL ZIJN, DIE IK ZIJN ZAL!
And God said unto Moses, I AM THAT I AM

Wat het overwegen waard is om er eens een heel simpele en andere kijk tegenover te zetten. Overweeg eens of er ook het volgende bedoeld kan zijn:

Als het moment daar is, is dat wat er is.

Met andere woorden het is het ZIJN zelf dat je verteld dat het er altijd is en dus heeft het geen zin om vragen te stellen zoals Mozes in de trant van wat moet ik zeggen als het zover is. Je weet maar al te goed dat iets pas plaats vind als het zover is.

Wat dan overblijft is dat wat in het leven altijd zo is… ZIJN

Kijk voor meer over GOD en Advaita op www.ayanoma.nl

maandag 1 februari 2010

Het geheim

Er was eens een geheim.
Het geheim was er van overtuigd dat hij een geheim was.
Andere geheimen hadden hem verteld over een nog groter Geheim dat zich ergens in de hemel bevond. Dit Groter Geheim was de schepper van al die andere geheimen.

Het geheim leefde een normaal leven net als alle andere geheimen. Elk geheim leefde als, en met, zijn eigen geheim. Het enige geheim dat het geheim kende van die andere geheimen, was dit Grote Geheim in de hemel.

Op een dag vroeg Het Grote Geheim zich af hoe het toch kwam dat al die geheimen die hier op aarde leven niet weten dat ze allemaal hetzelfde geheim zijn.
Toen op een dag besloot het grote Geheim dat hij er iets aan moest doen en hij zond zijn zoon naar de aarde om de geheimen de waarheid te leren omtrent hun geheim.
Toen het Jonge Geheim op aarde kwam waren er geheimen die wisten dat dit Jonge Geheim gekomen was om de waarheid te vertellen over de geheimen.

Het Jonge Geheim sprak: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot het Grote Geheim dan door mij.”

Veel van de geheimen vonden het niet goed dat dit jonge Geheim de waarheid verkondigde over een geheim zijn, en ze besloten om hem te doden.
De meeste geheimen vertelden zichzelf dat het veel beter was om alles te laten zoals het is ook al zou dan nooit iemand weten wat de werkelijkheid is van die andere geheimen.

Maar zo nu en dan was er een geheim dat vertelde over de waarheid die dat Jonge Geheim had verkondigd. En er waren er meer die door de jaren heen en op allerlei plaatsen gingen vertellen van die waarheid.

Het geheim waar dit verhaal over gaat, wou wel wat meer weten over die waarheid. En hij ging naar een van die geheimen die kon vertellen over de waarheid.
Toen werd er het volgende verteld: 


“Weet je, jij bent helemaal geen geheim, jij bent het leven zelf.
Leven is dat wat er IS, leven is ZIJN, en jij bent dat ‘Er Zijn’.
Het geheim is dat er dus helemaal geen geheim is, niet hier, niet daar ergens in de hemel, het is allemaal alleen maar ZIJN.”


Nog steeds vinden de meeste geheimen het wel goed zo om te leven als hun eigen geheim. Maar zij die nu weten van de waarheid van het leven, weten dat ze NU onsterfelijk zijn.

AYANOMA