vrijdag 5 februari 2010

Wie je werkelijk bent

De gedachte was er weer over iets wat je vaak hoort binnen de advaita wereld.

Wie je werkelijk bent. Of zoals je het vaak in antwoorden hoort van “ Ja maar dat is niet je werkelijke zelf” Of zoiets van “Dat is je werkelijke zelf”

Wat het is dat weet ik niet, en het doet er ook niet toe, maar telkens is er bij het horen van deze zinnen iets van het klopt niet.

Het klopt niet omdat het waarschijnlijk totaal overbodig is.

Er is bestaan, of beter gezegd ZIJN. Dat ZIJN is het enige wat er werkelijk is en hoe vreemd het ook lijkt, tegelijkertijd ook niet is.
Het is niet te zien als object, niet vast te pakken, ongrijpbaar dus en toch is het dat wat er is. Gewoon simpelweg ZIJN. Dat kun je niet doen… Je kunt niet ZIJN.
Dat wat zich IK noemt of je, jou, mij etc. is al vooraf gegaan door het ZIJN zelf.
Zodra het ook maar iets in de richting gaat van een omschrijving als “aanwezig in het ZIJN” dan is er al sprake van iets dat er bij komt.

Het is elke keer weer de mens, de persoon, die op die manier aanwezig wil zijn.
En daar zit nou net de valstrik die iedere keer weer te voorschijn komt.
Dat wat er is, in dit geval de mens dus, hoeft toch niet telkens weer te zeggen dat hij er is.
Er is niets anders op aarde dat moet laten weten dat het er is.
Het mooiste wat er is… Het ZIJN zelf… hebben we al verspeeld toen we in het paradijs met dat ZIJN alleen niet tevreden waren.

Maar niet getreurd… het is maar een stap… terug in het paradijs… ZIJN

AYANOMA

Geen opmerkingen:

Een reactie posten