donderdag 22 april 2010

Bestaat de wereld of bestaat hij niet?.

Het is een vraag die heel vaak ter sprake komt.
Het is in zekere zin geen gemakkelijke vraag en anders gezien valt het nog wel mee.
De eigen ervaring heeft geleerd dat als het de wereld betreft zoals die zich in de gedachten in je hoofd afspeelt, het maar al te vaak zo kan zijn dat je die wereld bent gaan geloven. Zoiets als “ik weet wel zeker dat het zo is”.
Vooral als je eens weer aan de zogenaamde wat negatieve kant van het leven zit kan dit allemaal heel erg echt lijken.
Toch blijft er iets wat die gedachten ook ziet. Dat iets, wat het dan ook mag wezen, dat kan je ook laten zien dat het allemaal slechts gedachten zijn. Zelfs die “ik” die het wel zeker weet is niet meer als een gedachte.
De wereld die je denkt te zien in jouw gedachten, dat is de wereld die niet echt bestaat.
Of de wereld die gezien wordt doordat lichaam/geest mechanisme, waarin jij aanwezig lijkt te zijn, werkelijk bestaat kan niet beantwoord worden.
Neem als voorbeeld het zien van de kleur rood, zoals bij een tomaat.
Er wordt rood gezien omdat van het licht dat op de tomaat valt alleen de rode lichtstralen worden gereflecteerd de andere kleuren in het licht worden geabsorbeerd.
Omdat je het zo geleerd hebt, zeg je in je gedachten dat de tomaat rood is en dat geloof je dus nu ook. Hoe het werkelijk is kun je nooit weten. Het licht speelt een spelletje met je terwijl jezelf uit niets anders bestaat als dat zelfde licht.
Het feit dat een ander jouw ziet bestaat uit hetzelfde principe en er is alleen maar een schijnbare afbeelding van jou in het hoofd van die ander. Licht speelt met licht.
Het ZIJN speelt met zichzelf.

AYANOMA

De gouden kooi...

Het grootste gevaar binnen de wereld van Advaita is dat het je lukt om zo’n goed verhaal neer te zetten dat het je opnieuw gevangen gaat houden.
Het enige verschil wat er dan is dat je dan de ijzeren kooi waarin je eerst gevangen dacht te zitten, hebt verwisseld voor een gouden kooi en denkt nu niet meer gevangen te zijn. Je zogenaamde vrijheid is een gouden vrijheid geworden omringt door de gouden tralies van je eigen verhaal.
Al die verhalen zijn niets anders dan de woorden die niet nodig zijn… ook deze woorden niet.
ZIJN kent geen verhalen…
ZIJN kent geen woorden…
ZIJN kent geen tralies…
ZIJN kent geen vrijheid…
Zelfs het woordje ZIJN is al te veel…

AYANOMA

zaterdag 10 april 2010

Lariekoek


Er komt een mevrouw bij de bakker met de vraag of het mogelijk is om een koek, een soort van ontbijtkoek in dit geval, te voorzien van de tekst “Lariekoek”.
Voor de bakker is het geen probleem en deze vindt het zelfs wel een leuk idee.
De volgende dag is het klaar en kan de koek worden opgehaald. Het is een mooi resultaat en zie daar, het is nu inderdaad een “Lariekoek” geworden.
Het is een mooi voorbeeld van hoe we alles telkens weer voorzien van een label.
Op zich is dat niet zo erg maar het feit dat we in die labels zijn gaan geloven en ze nu constant voor waarheid aan zien heeft ons in een droom doen belanden waar we de hele dag inzitten.
Zelfs wetend dat we die droom dromen, weigeren we wakker te worden.
Die droom zouden we net zo goed ook Lariekoek kunnen noemen want het is net zo bedrieglijk als de Lariekoek van de bakker. Het lijkt wel alsof je leeft en wakker bent maar het is onderdeel van die droom, van die Lariekoek.
Wakker worden uit die droom is gaan inzien dat het inderdaad allemaal maar Lariekoek is en dat het leven zichzelf leeft.
Het inzien is niet meer als er ZIJN en daar hoef je niets voor te doen.
Dat ZIJN is er al…

AYANOMA