dinsdag 3 augustus 2010

Wie is aan het lezen?

Er was het moment dat je uit de moederschoot kwam. Het moment dat we in het algemeen geboorte noemen. Het begin van dat wat je nu je leven noemt.
Niets wetend was er alleen maar je aanwezigheid… het ZIJN zelf.
Het nieuwe leven kreeg ook een naam, laten we zeggen Jan, maar al gauw werd je verteld dat je niet die naam bent. Als je bijvoorbeeld zei “Jan plast” werd je geleerd te zeggen “Ik plas”.
Het werd nog gekker toen je geleerd werd te zeggen “Ik heet Jan”
Op een gegeven moment was het zover dat je ging leren hoe letters eruit zien.
A b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z
Het duurde niet lang en de eerste woordjes werden gevormd. Aap Noot Mies etc.
Vele woorden en begrippen volgden en nu op dit moment ben je er mogelijk van overtuigd dat jij nu deze woorden leest.
Maar kijk eens goed… het is toch nog steeds hetzelfde wat leeft als op die eerste dag.
Jan, Ik, Jij… zijn er alleen maar aan toegevoegd.
Dat wat leest is het leven zelf… ZIJN

AYANOMA

maandag 2 augustus 2010

Afscheid van IK BEN

Telkens weer kom je het tegen de twee woorden: IK BEN
Telkens weer is er hier het gevoel van dit klopt niet.
Het lijkt wel alsof hier maar geen afscheid genomen kan worden van die IK.
Je krijgt vaak de indruk dat men hier het aanwezig zijn wil uitdrukken.
Vreemd genoeg hoeft dat helemaal niet kenbaar gemaakt te worden.
Waarom zou iets wat er is duidelijk moeten maken dat het er is.
Het is toch niet zo moeilijk om te zien dat alles al zit opgesloten in dat ene woord “ZIJN”.
Als je dat ziet besef dan dat je al in de stilte van dat ZIJN zit en dat er verder niets is toe te voegen.
IK BEN zijn overbodige woorden omdat het ZIJN er altijd aan vooraf gaat.
De woorden “Wees stil en weet dat ik GOD ben” staan voor hetzelfde als “Wees stil en weet dat ik ZIJN ben.
Afscheid van IK BEN brengt je vanzelf naar ZIJN en daarna is het stil…

AYANOMA