zondag 12 september 2010

Probleem makers…

Uitspraken die in al die Advaita teksten en video’s telkens weer verschijnen zijn uitspraken als:

“Jouw gewaarzijn”, “Jouw aanwezigheid”, “Jouw zijn”, “Jouw werkelijke identiteit”, “Jouw ware aard” “Wat jij werkelijk bent” en zo valt er een hele verzameling van dit soort uitspraken bij elkaar te zetten.

Als hier goed naar gekeken wordt dan is het mogelijk dat het opeens duidelijk wordt waar de probleem maker zit in al die uitspraken.

Het is inderdaad een feit dat we onze normale taal moeten gebruiken om iets te verduidelijken. Meestal gebeurt dat dus ook op de manier van “Ik wil jou iets duidelijk maken”.
Maar al gebeurt dit ook met de beste bedoeling, het is nou net die manier van duidelijk maken, die in de Advaita helemaal niet opgaat. Als datgene waar het in de Advaita allemaal om draait duidelijk is, dan is het over en uit.
Het is onmogelijk dat het voor jou duidelijk is. Op het moment dat er gezegd wordt “ik heb het begrepen”, begint juist de hele ratrace weer van voor af aan.

AYANOMA

7 opmerkingen:

  1. ...en precies aan dergelijke zaken in advaita heb ik me ongelooflijk geërgerd. Telkens weer werd mij verteld dat DAT 'mijn ware aard', 'mijn ware natuur', 'mijn wezenlijke IK' was.

    Het denken betrekt die uitspraken onvermijdelijk op zichzelf. Het vermeende 'ik'. En dan ga je je heel snel toch alweer een eigen(aardige) identiteit aanmeten...

    Duurt wel even voor ook dit achtergelaten wordt...

    freddy

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wie?... moet wat?... achterlaten?

    AYANOMA

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik moest wel even gniffelen om deze discussie.

    Het probleem wat ik ook heb op mijn weblog is, dat wanneer je de lezers wil uitleggen hoe de vork in de steel zit, je zit met het feit dat de lezers een verschillend inzicht hebben. Wanneer je het over de persoon, het 'ik' hebt, beginnen degenen die al door hebben dat er geen 'ik' is onmiddelijk te blazen en te corrigeren. Zij hebben dan mijn andere stukjes niet gelezen of zijn dat weer vergeten. of zien niet dat er ook beginnelingen geinteressseerd meelezen.

    Maar ja...bestaan die wel? Besta ik wel?

    Maar "Er is geen schrijver en er zijn geen lezers", is dan een zin die meestal niet echt helpt.

    Je kan de wereld niet wegdenken (en ontkennen) zolang die voor je bestaat. Dan wordt Advaita weer een soort van geloof. Pas wanneer het 'ik' en de wereld echt oplost en 'jij' en de anderen dus ook geen onafhankelijk en werkelijk bestaan hebben, houdt alles op. Ik dacht even van de week dat het al zo ver was, maar ik werd gewoon weer als Rob wakker.

    Geen van ons die hier schrijven weten of buiten ons werkelijk anderen zijn. Of alles gewoon een droom is. De droom van leven, van eten en slapen, van hier bij Ayanoma lezen en reageren op wat 'anderen' te melden hebben.

    Om dat te weten moet je uit de droom ontwaken. Maar ja, die 'je' heeft dus ook niets te vertellen. Wij zijn Muppets tot we ineens de poppenspeler blijken te zijn. Die geen speler is.

    Groet!

    Rob

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hier is ook al vaak die gedachte geweest dat het al zover is.
    En inderdaad dan wordt je weer gewoon wakker als…
    Maar is dat wel zo.

    Een zinnetje wat wordt toegeschreven aan dat wat ooit Alan Watts genoemd werd luid ongeveer als volgt: “De man die net nog in de trein zat is niet de man die nu op het perron staat”

    Hij die aan deze reactie begon te schrijven is ook al weer weg.

    Leven speelt een spel met ons die we denken te zijn.

    AYANOMA

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja, is dat wel zo? zeg je. Er zit een vreemde kronkel in wat wij meemaken. Maar er is mijn inziens een sleutel voor het raadsel.

    Wij maken als onszelf mee, wat wijzelf waarnemen. Maar wat bij wakker zijn waargenomen wordt is de stroom van ongrijpbare immer veranderende beelden.

    Wat er in onveranderlijk is kan uiteraard niet worden waargenomen. Want dat is wat wij in essentie zijn. Het allerenigste wat wij nooit zullen kunnen zien, is onszelf.

    Jouw laatste zin van jouw reactie veronderstelt nog een iemand die denkt iets te zijn. Dat is nog de laag van denken, van er dus ogenschijnlijk 'buiten' staan. Maar ook die laag is alleen mogelijk door Bewuste Aanwezigheid. Uiteindelijk valt alles daar op/in terug. Het Kennen. Zonder Kennen is er geen enkele ervaring mogelijk. En achter dat Kennen kan zich niets bevinden. Want wie of wat zou dat moeten kennen?

    Ik weet inmiddels zeker dat ik het bewuste onvindbare ben. Dat kan niemand mij af nemen, want dat is wat er altijd onveranderlijk is en ik ben daar altijd bij aanwezig. Maar niet als Rob.

    Of de persoon zich dat realiseert lijkt heel belangrijk, maar de vraag is of het uit maakt. Is zelfrealisatie belangrijker dan mooi viool kunnen spelen? Feit is dat ik hier geen viool kan spelen en al decennia bezig ben met het zoeken en vinden.

    Dat is het Spel. Wij kunnen alleen gissen over het waarom. Het is er en het gaat zo. Meer valt er niet over te zeggen, denk ik.

    En hoever is het nu?

    Ik kan langdurig de Leegte meemaken, die toch vol bewustzijn is. En daarbij is gelijk het vermoeden van een waarnemer er van, die totaal onbereikbaar en ongrijpbaar is voor waarneming en woorden, want dat waarnemen is wat ik ben. Zodra ik iets als een waarnemer in mijzelf ontdek, is er direct de verborgen Waarnemer daar weer van. Gaat de aandacht daar naar toe, dan is er weer een ongrijpbaar vermoeden van waarnemen. Er is geen enkel 'punt' van waarnemen.

    Alles is bewustzijn.

    Het 'ik' van alles. Zoals Ramana zegt: het Ik-Ik. En dat 'doet' waarneembaar niets. Of er is niets, of er is alles. Dat is wat IS, zoals jij in jouw laatste stukje schreef.

    En daar valt dus niets over te zeggen. Er is geen enkel aangrijpingspunt. Er ontstaat zoiets als liefde & compassie, maar ook dat laat zich niet sturen.

    Groet,

    Rob

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dat wat zich via (onze) lichamen manifesteert gebruikt daarvoor kennelijk vele uitdrukkingsvormen waardoor het verschil in woord gebruik ontstaat.

    Uiteindelijk denk ik dat we over hetzelfde willen spreken en tegelijkertijd zien dat het ons met woorden nooit gaat lukken.

    Ooit hoorde ik mezelf hetzelfde zeggen “Dat kan niemand van mij afpakken” en direct zonder dat iemand iets zij was het antwoord er ook al. Het was er omdat het in dat zinnetje zelf zit.

    AYANOMA

    BeantwoordenVerwijderen