woensdag 15 februari 2012

Bewustzijn

Het vreemde aan de mens is dat hij zelfs binnen de advaita maar geen afstand wil doen van zijn eigen mens zijn.
Wel boek je ook leest, of waar je ook naar luistert, steeds weer duikt die zin op van de ware identiteit.
Wat ben ik nou werkelijk… telkens weer die onmogelijke vraag of aanwijzing in de zin van ‘kijk wie je werkelijk bent’ of ‘wat is jouw ware identiteit.’
Onmogelijk is het enigste antwoord. Er kan niet gezegd worden wat je bent.
Zelfs zeggen dat je er niet bent kan niet.
Wat is er dan wel?
Ook op die vraag is (door die mens) weer een antwoord gevonden in de vorm van…
‘Er is alleen maar bewustzijn.’
Op zich is daar niets mis mee tot dat men ook dat weer wil gaan verduidelijken.
Neem bijvoorbeeld de opmerking, ‘bewustzijn stuurt alles aan’.
Het moet toch duidelijk zijn dat dat niet kan.
Juist het gebruik van het woord ‘bewustzijn’ is die laatste strohalm waar de mens aan vast wil houden.
Er is echter geen enkel houvast en dat hoeft ook niet want er is niets wat ergens aan vast zou kunnen houden.

AYANOMA